روستا و رسوم... عروسی

 

 قسمت اول

پیوند عروسی پیوندی مقدس و آسمونی در همه ملل و جوامع مخصوصا دین اسلام است. همانطور که پیامبر اعظم می فرمایند، نکاح سنت من است و هرکس از آن دوری کند از من نیست.

این امر مقدس نیز در روستای درغک بسیار مهم و برای اجرای آن رسومی دارند.

در روستا بعد از خواستگاری و احیانا عقد نوبت به جشن عروسی و بردن عروس از خانه پدر به خانه شادوماد میرسه، معمولا این امر مقدس را در روزهای پنج شنبه و جمعه انجام می دهند که می تواند دو دلیل داشته باشد، اول مقدس بودن این روز ها در آیین ما و همچنین عرف روستا، دوم اینکه روز های تعطیل هفته محسوب می شوند و آمدن اهل فامیل را به جشن راحت تر میکند.

تقریبا ظهر روز پنج شنبه وسایل شام عروسی که از کوچکترین مواد لازم مانند کبریت تا بزرگ ترین و مهم ترین آنها مثل گوشت و برنج است به خانه عروس فرستاده می شوند( اصطلاحا بوروزی می گویند) واز آنها نظر خواهی می کنن که آیا آشپز می خواهید یا خودتان به عهده می گیرید. این نظر خواهی دلیل هایی می تواند داشته باشد که خودتون بگیرین دیگه..

حدود دو سه ساعت بعد فامیل و آشناهای داماد به طرف خونه عروس حرکت می کنن، با شادی و پای کوبی و رقص محلی که اصطلاحا دستمال بازی نام دارد. تا غروب آفتاب به شادی مشغولند، در این بین خانواده عروس به پذیرایی که شامل چای ، آب و احتمالا شربت باشد، می پردازند.

وقت شام چند نفر شمارش مهمانان هر دو طرف را انجام می دهند و شام سرو می شود. شام برنج و گوشت( گوشت قرمز، معمولا با وسایل شام بین چهار تا هفت بز چاق فرستاده می شود) و سبزی و اگه تفضل کنند سالاد فصل. وقتی شام صرف شد یکی از بزرگان با کف زدن و همزمان گفتن مارک با مارک با( مبارک باد مبارک بادتشویق) دیگران را نیز به این امر ترغیب می کند. در این موقع آرزوی خوش بختی واسه عروس داماد می کنن.

بعد از شام نوبت شادی و پای کوبی می رسد، در این بین بازی چوپ بازی از گیرایی خاصی بین جوونای روستا برخورداره، در این بازی یه چوب بزرگ تقریبا به طول قد یه انسان و به قطر چهار پنج سانت که  چوب درک نام دارد (شاید علت نام گذاری این چوب به درک این باشد که بعد از کتک خوردن که در ادامه می آید شخص از سر ناچاری و فراموش کردن کتک راهی جز گفتن به درک نداردخنده) و یه چوب یا شیلنگ به طول یک متر وجود دارد، یه نفر شیلنگ یا اصطلاحا ترکه را بر می دارد( ترکه، به فتح تا، سکون را، فتح کاف) یه نفر نیز چوب درک را، اول با رقص شروع میشه و گرم کردن هر دو طرف، سپس نوبت زدن ضربه به وسیله کسی که شیلنگ تو دستشه، وقتی هی گفت درک دار باید بایسته و چوب درک را مانع قرار بده تا شیلنگ بهش برخورد نکنه، طرف مقابل فقط حق داره از زانو به پایین را هدف قرار بده، معمولا درک مانع میشه که شیلنگ برخورد کنه البته به مهارت طرفین بستگی دارد. بعد از ضربه، شیلنگ به درک دار می رسه و درک، یا به شیلنگ دار یا یکی از فامیلاش، و در آخر وقت خواب است، مخصوصا در روستا که به آرامش دیگران بها داده می شود.

ادمه دارد.........................................................................................................................................

 

 

 

/ 7 نظر / 40 بازدید
پسر خاله

سلام -احسنت اگر فعال تر باشی خیلی بهتره ببین فاصله بین نوشته ها ومطالب خوبت از نظر زمانی چقدر زیاده همیشه ارزوی موفقیت برای شما داشته ام

دوست شما

عالی بود میتونی بهتر هم بنویسی

s

عالیه

عزت اله محسنی پور

با سلام وبلاگ شما با افتخار در سایت گزدون به آدرس http://gazdoon.ir لینک گردید. در صورت تمایل شما نیز لینک نمایید. با تشکر محسنی پور خبرنگار سایت استان کهگیلویه و بویراحمد

zoleikha

مطالب خوبی بود تشکر